Alone and Lonely

ตลอดมาเคยคิดว่า Alone ไม่ได้มีความหมายอะไรกับคำว่า Lonely เท่าไหร่นัก
เพราะส่วนใหญ่ที่รู้สึก Lonely เหงาหงอย มักจะเป็นเหตุการณ์ในชีวิต
ตอนที่อยู่ท่ามกลางผู้คน แต่กลับรู้สึกว่าไม่ได้มีอะไรเกี่ยวข้องอะไรกับเราเลย
เหมือนกับว่าเราไม่ได้มีตัวตน หรือมันไม่ได้สำคัญเลยว่าตรงนั้นมันคือเราหรือเปล่า
เวลาแบบนั้น มันทำให้เรารู้สึกว่า เออ นี่คือ “เหงา” ในแบบของเราล่ะ

ถึงช่วงนี้ของชีวิต เรากลับกลัวการอยู่คนเดียว
Alone เปล่าเปลี่ยว ในด้านจิตใจ
ความรู้สึกตอนนี้ ที่ว่า ชีวิตเป็นของเราคนเดียวว่ะ
มีแต่เราเท่านั้นที่จะพามันไปข้างหน้า
และมีแต่เราเท่านั้นที่เราต้องคิดถึงเพื่อจะพามันไปต่อ
มันทำให้รู้สึกเหงาขึ้นมาจับใจ
เหมือนมันเคว้งๆ ไม่มีอะไรให้คว้าไว้ หรือให้เราคิดถึง นอกเหนือไปจากตัวเอง

ความที่อยู่ต่างที่ และอาจจะเป็นเพราะสถานการณ์ชีวิตที่เปลี่ยนไป
ทำให้เราอ่อนแอได้อย่างไม่น่าเชื่อ
ความเชื่อมั่นว่าเราทำได้ มันน้อยเหลือเกิน
และที่แย่กว่านั้นคือความคิดที่อยากจะทำมันก็ไม่กระตือรือร้นเอาเสียเลย

สิ่งที่เราโพล่งออกมาในวันที่เหมือนจะรับมันไม่ไหว ว่า
“ไม่รู้แล้วว่าความสุขของยาอยู่ที่ไหน”
มันทำให้เราตกใจเหมือนกันว่า เออ ทำไมเราถึงรู้สึกเศร้ากับชีวิตถึงขนาดนั้น
ทั้งๆที่แต่ก่อนก็ดูจะมีความสุขตามอัตภาพ ได้อย่างไม่ยากเย็นนัก
อ่านหนังสือ ดูหนัง ฟังเพลง เราก็อุ่นในใจแล้ว
หรือว่าเราทำให้ชีวิตเรายากไปเองโดยใช่เหตุ? มันก็น่าคิด

ตอนนี้ก็เหมือนอยู่ในช่วงฟื้นฟูจิตใจ
พยายามนั่งคิดอยู่ว่า เราทำอะไรอยู่ แล้วเราจะทำยังไงต่อกับชีวิต
พยามคิดอยู่ว่า กลับมาอยู่คนเดียว และชีวิตคนเดียวมันเคยเป็นสุขยังไง

ไม่อยาก Alone and Lonely แล้ววว…
อยากมีชีวิต Alone but Happy เสียทีน๊าเรา
:)